اسلام

وصیت امام علی (ع) در بستر شهادت

 هنگامی که امام علی علیه السلام در بستر شهادت قرار گرفت،فرزندانش حسن و حسین علیهم السلام و دیگر بستگان و بر هر کسی که وصیتش به او می‌رسد، چنین سفارش کرد کرد:
شما را به ترس از خدا سفارش می کنم، به دنیا پرستی روی نیاورید ، اگرچه نزد شما آید، بر آنچه از دنیا از دست می‌دهید ،اندوهناک و مباشید، حق را بگویید،و برای پاداش الهی عمل کنید و دشمن ستمگر  و یاور ستم دیده گان باشید. شما را به ترس از خدا، و نظم در امور زندگی،و ایجاد صلح و آشتی درمیان تا سفارش می کنم … .»
امام علی علیه السلام در ادامه فرمودند:
«خدا را! خدا را! درباره یتیمان،نکند آنان گاهی سیر و گاهی گرسنه بمانند، و حقوقشان ضایع گردد!»
خدا را ! خدا را ! درباره همسایگان حقوقشان را رعایت کنید به وصیت پیامبر شماست، همواره به خوش رفتاری با همسایگان سفارش می کرد؛ چند تا آنجا که که گمان بودیم که برای آنان تقسیم معین خواهند کرد.
خدا را! خدا را!درباره قرآن مبادا دیگران در عمل کردن به دستوراتش از شما پیشی گیرند؛
خدا را! خدا را! درباره نماز، زیرا ستون دین شماست؛
خدا را !خدا را ! درباره خانه خدا تا هستید آن را خالی مگذارید، زیرا اگر که به خلوت شود، مهلت داده نمی شوید؛
خدا را! خدا را! درباره جهان با اموال و جان ها و زبان های خویش در راه خدا؛
بر شما باد به پیوستن با یکدیگر،بخشش همدیگر،مبادا از هم روی گردانید،و پیوند دوستی را از بین ببرید.
امر به معروف و نهی از منکر را ترک نکنید که بد های شما بر شما مسلط می شوند، آنگاه هرچه خدا را بخوانید، جواب نمی‌دهد! …»

منبع:نهج‌البلاغه ،نامه۴۷

۱.کسی که اوایل سن تکلیف اثر و عدم توانایی،نتوانسته روزه بگیرد،اگر گرفتن روزه برای حرجی نبوده و عمدا افطار کرده علاوه بر قضا،کفاره نیز بر او واجب و خوف داشته باشد که اگر روزه بگیرد مریض شود،فقط قضای روزه ها برعهده او می باشد.

منبع: احکام روزانه، افطار به خاطر ناتوانی.

۲.اگر مکلف از گفته پزشک متخصص و آمین یقین پیدا کند که روزه برای او ضرر دارد یا از گفته وی یا منشأ عقلایی دیگری برای او خوفاز ضرر حاصل شود، روزه گرفتن بر او واجب نیست، بلکه جایز هم نیست.

 (احکام روزانه ، منع پزشک از روزه)

۳.با خوف ضرر ، نیت روزه صحیح نیست و در صورت عدم خوف ضرر ، نیت روزه اشکال ندارد؛ ولی صحت روزه،متوقف بر این است که آن امر واقعاً ضرر نداشته باشد.

(اجوبه استفتائات ،س ۷۵۱)

شب قدر و برکات آن

رسول خدا صلی الله علیه و آله در ایامی که سه روز از ماه شعبان باقی مانده بود بلال گفت: مسلمانان را به مسجد بخوان و چون حاضر شدند،بر فراز منبر رفت و پس از حمد و ثنای الهی فرمود: «ای مردم! پروردگار،این ما را به شما اختصاص داده آن است آن سید ماه هاست و در آن، شبی است. آن، از هزار ماه نیکوتر است.»

منبع:(نورالثقلین،ج۵،ص۹۱۸)

حضرت در حدیثی دیگر درباره عظمت این شب می‌فرمایند:

«روزی حضرت موسی علیه السلام در حال مناجات با خداوند متعال،عرض کرد: خدایا من قرب تو را مسئلت دارم.

خطاب شد: قرب به من برای کسی است که شب قدر را بیدار می ماند.

عرض کرد: خدایا! رحمت تو را می خواهم.

خطاب شد: رحمت من برای کسی است که در شب قدر بر بینوایان ترحم کند.

موسی عرض کرد: خدایا! عبور از صراط را می خواهم.

خدا رسید: آن، برای کسی است که در شب قدر صدقه ای بدهد.

موسی عرض کرد: خدایا! درختان و میوه های بهشتی را می خواهم.

خطاب آمد: آن برای کسی است که در شب قدر، تسبیح گوید.

عرض کرد: خدایا! رهایی از آتش را می خواهم.

خدای عزوجل فرمود: آن برای کسی است که در شب قدر آموزش بخواهد و استغفار کند.

عرض کرد : خدایا! خرسندی و رضایت تو را می خواهم.

خداوند فرمود: خرسندی من برای کسی است که در شب قدر دو رکعت نماز بگزارد.

منبع:بحار الانوار،ج۹۸،ص۱۴۵

امام حسن مجتبی علیه السلام می فرمایند:

«به یقین بدانید که شما هرگز تقوا را نشناسید تا آنکه صفت هدایت را بشناسید و هرگز به پیمان قران تمسک پیدا نمی‌کنید تا کسانی را که دورش انداختند، بشناسید و هرگز قرآن را چنان‌که شایسته تلاوت است، تلاوت نمی‌کنید تا آنها را که تحریفش کردند، بشناسید هرگاه این را شناختید، بدعت ها و بر خود بستن ها را خواهید شناخت و دروغ بر خدا و تحریف را خواهید دانست و خواهید دید که آن که اهل هواست، چگونه سقوط خواهد کرد.»

منبع: (تحف العقول، ص۲۲۷)

امام حسن مجتبی علیه السلام بنا بر مشهور،در نیمه ماه مبارک رمضان سال سوم هجری به دنیا آمد. آن حضرت،۷ سال از زندگانی اش را زیر نظر پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله گذراند. آنچه از تاریخ تاریخ نویسان در این مدت بر جا مانده است،همه از عشق شدید و علاقه عجیب و فراتر از محبت عادی پیامبر صلی الله علیه و آله به امام مجتبی علیه السلام حکایت دارد. حضرت، و تنها در شکل و اندام،شبیه ترین فرد به جد بزرگوارش بود،بلکه در خلق و خون نیز آیینه تمام نمای آن حضرت بود؛چندان که در حقش فرمود «تو در اندام و اخلاق شبیه من هستی»(سید محسن امین، اعیان الشیعه، ج۱، ص۵۶۳)

یکی از از وجوه شباهت امام حسن علیه السلام به جدش رسول خدا صلی الله علیه و آله،عبادت و راز و نیاز بی نظیر اون با معبود یکتا بود. امام صادق علیه السلام به نقل از پدرانش درباره سیره عبادی امام حسن علیه السلام می فرمایند: « حسن بن علی بن ابیطالب علیه السلام عابدترین،زاهد ترین و برترین مردم زمان خود بود. وی پیاده و چه بسا با پای برهنه (به زیارت خانه خدا میرفت) حج می گذارد و هرگاه مرگ و قبر و محشر و عبور از صراط را به یاد می آورد،می گریست و هرگاه به یاد ایستادن به پای حساب می افتاد، آنچنان شیون می کرد که بیهوش می شد و چون به نماز می ایستاد و خود را در پیشگاه پروردگارش می دید،اندام به لرزه می افتاد و چون بهشت و جهنم را یاد این کرد،همچون مجروح در حال احتضار،بر خود می پیچید از خداوند بهشت را میخواست و از جهنم به او پناه می برد… و در تمام حالات به یاد خدا بود.» (بحارالانوار ،ج۴۳، ص۳۳۱) وجه شباهت دیگر حضرت به رسول خدا صلی الله علیه و آله دستگیری و حمایت او از مستمندان و مستضعفان بود. حضرت در دوران حیات به مأمن و پناهگاه مستمندان تبدیل شده بود؛تا جایی که درباره حضرت نقل شده شده ایشان سه نوبت دارایی اش را در در راه خدا تقسیم کرد و در دو نوبت،از تمام مال خود بر راه خدا و در کمک به نیازمندان گذشت. (محمدرضا حکیمی،الحیات، ج۳، ص۲۹۹)